Bogoslovija Svetog Kirila i Metodija je zadužbina prizrenca Sime Andrejevića Igumanova u kojoj se i danas školuju budući pravoslavni sveštenici. Veliki broj sveštenih lica koja i danas služe u hramovima i crkvama na teritoriji opština i gradova u Centralnoj Srbiji su se školovali u ovoj ustanovi, koja je počela sa radom 1871. godine i prvobitno se zvala Bogoslovsko-učiteljska škola i bila je škola za srpske učitelje i sveštenike iz Stare Srbije.
izvor Alpres
Istorijski i geografski pojam Stara Srbija nastao je u 19. veku pod uticajem geopolitičkih promena koje su nastupile stvaranjem Kneževine Srbije, i on se upotrebljavao za područja pod osmanskom, turskom, vlašću, a koja su od polovine sedmog do druge polovine 15. veka činile jezgro srednjovekovne Srbije.
Sima Igumanov, koji je svoj kapital stekao u Turskoj i Rusiji, je u testamentu koji je sačinjen oktobra 1880. godine utemeljio Fond svoje Zadužbine i obezbedio trajno postojanje i rad Prizrenske bogoslovije, kao i svoj Fond u Beogradu. Imanje koje je ovaj srpski dobrotvor kupio na Terazijama u Beogradu trebalo je da osigura te fondove u vidu stalnih prihoda. A njihovi zadaci su bili da obezbede školovanje srpskih mladića iz Stare Srbije u Prizrenskoj bogosloviji i njihovo školovanje na Beogradskom univerzitetu i u drugim školama u Srbiji i inostranstvu.
Sima je rođen 1804. godine u Prizrenu i u tom gradu je umro 1882. Bavio se preradom i trgovinom duvana, a kao trgovac je radio od 1846. godine u Carigradu i Odesi, a nastanio se u Kijevu. Kada se obogatio počeo je da se bavi dobrotvornim radom. Ovaj dobrotvor je nakon izučenog burmutanskog zanata deset godina radio u jednoj fabrici kao ortak. Burmut je naziv za fini aromatski prah napravljen od duvanskog lišća koji se uvlačio kroz nos. U 20. veku uživanje burmuta je zamrlo. Reč je turskog porekla burun ‒ nos i otu – trava.
Kako stoji na sajtu Bogoslovije prizrenske, Sultan je 1836. godine pokorio nezavisnog Mahmud – pašu i tom prilikom su svim srpskim trgovcima porušene burmutane, i oni su ostali bez posla. Takav je bio slučaj i sa Siminim poslom u Prizrenu. Na istom sajtu stoji „Sima se preselio u Aleksinac, ali nije uspeo da se bavi istim poslom kao u Prizrenu. Potom je otišao u Bitolj 1837. godine”.
O boravku ove značajne ličnosti iz srpskog roda u našem gradu tragove je u svojoj drugoj knjizi „Istorija Aleksinca i okoline” ostavio i profesor istorije Miodrag Spirić, koji je objavio sliku Burdžimijske vodenice sa potpisom da je u njoj Sima Andrijević Igumanov od 1836. do 1856. mleo duvan za šmrkanje. Fotografiju je napravio aleksinački majstor fotografije Hadži Miodrag Miladinović.
Spirić na 51. stranici u pomenuoj knjizi konstatuje da u statističkom pregledu za okrug aleksinački za 1856. godinu nema fabrike burmuta koja se javlja u statističkom pregledu iz 1853. godine. Logičan zaključak iz gore iznetih podataka je taj da je Sima samo godinu dana živeo u Aleksincu, a da je kasnije posao u ovoj vodenici vodio iz drugog grada, odnosno da je neko radio u njoj za njega. Pre neku godinu krov ove vodenice se urušio, tako da ovaj objekat lagano propada.
Aleksinac i Prizrensku bogosloviju spaja još jedna značajna ličnost iz naše istorije. Radi se o Aleksinčaninu proti Dimitrijeviću. U publikaciji „Vek ipo Prizrenske bogoslovije” na 29. strani stoji da je jedan od najznačajnih rektora bio Stevan M. Dimitrijević, koji je na čelu Bogoslovije bio dva puta, od 1899. do 1903. i od 1911. do 1920. godine, istoričar crkve i osnivač Teološkog fakulteta u Beogradu. U času kada je Prizren 1912. oslobođen ovaj naš sugrađanin je bio na čelu ove ustanove.
U Aleksincu se već nekoliko godina održava manifestacija posvećena životu i delu prote Stevana Dimitrijevića. Možda je sada prilika da se razmišlja o dovođenju hora Prizrenske bogoslovije i njegov nastup sledeće godine na Protinoj besedi, kako se zove gore nevedeni skup. O pevanju ovih momaka i profesora, pre tri godine, se uverila i naša ekipa prilikom posete Bogosloviji.
